Ichuña...

Ik weet niet goed waar mijn verhaal over Ichuña te beginnen. Dag op dag 4 maanden heb ik in Ichuña gewoond en gewerkt.. dingen gezien en meegemaakt waarvan ik waarschijnlijk nog niet half besef hoeveel indruk ze op me gemaakt hebben.
Om jullie een idee te geven: op 1 april beschreef ik mijn leventje in Ichuña in een mail naar Thibo, een Belgisch maatje. En dat ging ongeveer zo...

Thibooo!
Ik zal er ineens werk van maken. Ik weet al niet meer wat ik u toen allemaal ging schrijven, maar ik schets even mijn leventje van nu:
Ik ben ondertussen twee weken een bewoner van Ichuña, een dorpje op 3750m midden in het Andesgebergte en heeeeel erg ver weg van eender welke stad. Om je een idee te geven: de dichtstbijzijnde stad is Puno, een rit daarnaartoe duurt minstens 6 uur, en gaat over hobbelige - meer put dan weg - wegjes, tegen maximum 40 km/h, over een hoogte van 5000m -pufpuf- en door een woeste rivier waar we bijna in bleven steken (het water kwam tot op een cm van de onderkant van de deuren van de jeep)... Eén keer per week gaat er een bus naar Puno, en met dezelfde frequentie komt er eentje naar hier.
Je kan ook naar Arequipa of Moquegua reizen, andere steden, maar die ritten duren zo mogelijk nog langer, een uur of 12, en wees maar zeker dat je door een halve meter sneeuw moet.
Ichuña telt ongeveer 1000 inwoners, en daar komen er nog eens 4000 bij van de in totaal 25 comunes (piepkleine dorpjes) overal eromheen, die meestal enkel te voet te bereiken zijn. Het is moeilijk te beschrijven hoe het er hier uitziet, foto's zouden handig zijn, maar die komen later. De straatjes zijn smal en van zand (meestal slijk - het regenseizoen zou al gedaan moeten zijn, but noooo) en de huizen zijn klein, van adobe (een soort leem met stro) of beton, met ijzeren deurtjes die gemiddeld 1m50 hoog zijn en mij al behoorlijk wat bulten op mijn kortgeschoren kopje hebben bezorgd.
[...]
In het dorp is een lagere school, een middelbare school, en een hoger instituut, waar ik vanaf morgen voltijds franse en engelse les ga geven. [...]
Ik woon in een huisje dat geen huisje is. Heel erg primitief, maar gewoon hoe ze hier leven. We hebben een klein binnentuintje (lees: slijkpoeltje) met daarrond in een U-vorm een paar gebouwtjes waaronder de slaapkamers kamers (adobe, met golfplaten dak, en een ijzeren deurke), de badkamer (die moet je zien) en de keuken. Er is geen verwarming (ik slaap in twee slaapzakken, onder 3 wollen dekens, met muts en sjaal) en soms warm water. De afwas doen we met ijskoud water buiten in een betonnen wasbak. Onze kleren wassen we in diezelfde bak. We moeten water koken op het gasvuur om ze in een lauw sop te kunnen wassen.
De elektriciteit valt hier in het dorp gemiddeld twee keer per week uit. En dan zitten we meestal een halve dag en een nacht zonder. Maar behalve het licht in onze kamer gebruiken we geen elektriciteit, dus kaarsjes lossen het probleem op, en die romantiek!!
Ik heb het even moeilijk gehad in 't begin, want leven zonder verwarming - en geloof me het is hier heeeel koud 's nachts, met een dikke trui alleen kom je er niet - met een douche die soms lauw water geeft, een kale stoffige ruimte als kamer, een keuken+badkamer die alleen via de koude buitenlucht te bereiken zijn én bovendien ook ijskoud, je kleren steeds buiten met de hand wassen (vandaag was ik er 3 uur mee bezig)... het zijn dingen die je allerminst gewoon bent, zelfs na 6 maanden reizen (in luxe, vergeleken met hier), en waar je echt wel effe aan moet wennen. Maar ondertussen bén ik eraan gewend (verbazend snel, sneller dan ik dacht) en wonen we daar happy happy, samen met T'ika (Quechua voor bloem), mijn kleine mormel, vier poten en een schattig koppie + eeuwig vrolijk kwispelend staartje.
Ik heb mij ook op het Quechua gestort, een fantastische taal die ik over 5 maanden wil kunnen spreken.
Ik denk dat je nu wel een ideetje hebt van hoe en wat, al valt er nog zoooooveel meer te vertellen. Ik zou zeggen, kom gewoon eens piepen :) altijd welkom!!
Tot snel, radioster, dikke zoen!!!
Lotte