Uit mijn dagboek IV

Zondag 11 februari, bijna 19u, El Maray

Dag 3

Amai! Het was me het dagje wel. Nu lijkt het of hetgeen ik vanmorgen meemaakte al gisteren is. Zo lang kan een dag duren als je een Groote Tocht maakt. Doel vandaag was tot in El Maray geraken. En ik ben er!
Opgestaan om kwart na zes, en om halfnegen was ik ein-de-lijk weg. Nog snel een briefje van 5 pesos tussen de deur van de oude campingman gestopt, regenponcho aan en go!
Het begon moeizaam. Meteen moest ik een paar modderstromen over, dwars over de weg. De tweede was wel héél eng. Oranje-bruin water kolkend over de weg, naar de ravijn toe. Aan die kant ging het stijl naar beneden. En ik had schrik van de afgrond. Zapallo mocht in geen geval teveel naar rechts uitwijken...
Een oude blauwe auto kwam achter me aangereden en stopte. Ik was even aan 't sukkelen, Zapallo wilde eerst niet door het water. Maar dan toch...
Een man stapte uit de auto om de diepte van het water te checken. En is daarna teruggedraaid geloof ik, want hij is me nooit voorbijgereden.
Voor de volgende bocht stonden twee auto's aan de kant, een hoop kerels errond. "La mamita anda!" riepen ze. Ik moest lachen.
[...] Het regende nog steeds. Busjes witte toeristen/witte busjes toeristen kwamen voorbij. De weg was amper een auto breed. Links rotsen, die het helse geluid van de rivier weerkaatsten die 20 meter lager stroomde. De afgrond naast de lage betonnen muurtjes was steil en diep, dus bleef ik zo dicht mogelijk tegen de rotsen, al waren afbrokkelende stenen ook geen mooi vooruitzicht.
[...]
Ik stond even te trillen op m'n benen. Voor mij een gigantisch hoge en lange brug van ijzer. Daar moesten we over...
Ik stapte af en te voet met rechts Zapallo en links Tomate liep ik richting de brug. Zoals ik al vreesde bestond de bodem enkel uit houten balken met brede spleten tussen waardoor je onder je de brede, oranjebruine rivier kon zien kolken. Te voet alleen al angstaanjagend, laat staan met twee paarden in je hand, regen op je dak, die de balken dan nog eens super glad maakten.
Met een bang hartje maar een oneindige dosis durf (vraag me niet waar ik die vandaan haalde) stapte ik door. Voetje voor voetje. Ik kon niet geloven wat ik aan het doen was. Nog nooit had ik zoiets engs gedaan. Toen we halfweg waren, kwam er een auto van de andere kant, een sjieke jeep. De chauffeur stopte voor de brug en keek samen met zijn passagier toe op het absurde tafereel. We waren over de helft en mijn vertrouwen groeide. Zapallo gleed voortdurdend uit maar dat bracht hem niet uit evenwicht, en gelukkig al helemaal niet in paniek. Tomate volgde, zoals steeds.
Toen ik over de brug was, besefte ik wat ik zonet gepresteerd had. Het was uitstekend gegaan, maar ik hoopte tegelijk dat ik zulke bruggen nooit meer zou tegenkomen. [...]
Toen ik weer een stroom over de weg over moest en Zapallo weigerde, besloot ik maar voor 'pies mojados' te gaan. En hup 20 cm water en 6 meter verder waren m'n voeten aan het zwemmen in m'n schoenen. Toen ik even verderop net weer in het zadel zat en een paar riempjes goedstak, kwam er plots een toeristenkar voorbij met door de open ramen een stel bleekscheten met fototoestel in de aanslag. Klik klik klik! Ik was een toeristische bezienswaardigheid geworden. Wat een raar gevoel...
[...]
En ja hoor, een paar bochten verder dook er plots een stel huizen op in de vallei. Joepie!
Voor 5 pesos mocht ik m'n tent wegzetten van de oude vrouw en de paarden konden in een weitje met een stevige draad eromheen. "Volg me" zei ze. En ze liep de weg op met Zapallo in de hand. Ik vertrouwde het niet helemaal. Waar ging ze heen? Ik zag geen enkele wei in de omgeving enkel bossen. Opeens dook ze rechts met paard en al naast de weg de bosjes in, steil naar beneden. Ik riep nog "Cuidado con el caballo!" maar ze was al verdwenen in het groen. Dus ik spring erachter... En daar dook plots een prachtig weitje op. Ik checkte de omheining en dat zat goed, hier konden ze niet uit ontsnappen. Perfect!
De vrouw bood me een kamer aan voor 5 pesos meer, maar ik weigerde, ik wilde kamperen, het was goedkoper, en waarom sleurde ik anders die tent mee?